O presidente da Fundación Galiza Sempre e membro do Consello Nacional do BNG Xosé Manuel Beiras foi un dos case corenta observadores internacionais que se desprazaron a pasada fin de semana ata Cataluña para seguir en primeira liña as consultas soberanistas celebradas en 166 municipios e que acabaron cunha participación do 27,46% da poboación que podía votar e cun 94,89% de sufraxios a favor do si á independencia.
Están en constante ebulición. Desde a perda das eleccións autonómicas o pasado marzo, os nacionalistas galegos viven inmersos nunha encrucillada interna que debe solucionar dunha vez por todas os problemas que arrastra a organización desde moitos anos atrás, cando a UPG aproveitando a súa hexemonía apartou a Xosé Manuel Beiras do liderado no medio dun proceso errático. Aquela ferida segue aberta a día de hoxe e, o que é peor, supurando.
Esta muller xa é famosa en Galicia. En plenas protestas polo prezo do leite, ás portas da Xunta, farta de debates sen moito camiño por diante e de medias tintas, colleu o megáfono e subiu a un tractor a falar, alto e claro, sobre as condicións que teñen que sufrir os gandeiros galegos. Os “escravos do século XXI”, como ela mesma se define.
Lupe Prado, aos seus 40 anos, ten a cabeza chea de números estes días. Conta, céntimo a céntimo –ata os 24,30 aos que vendeu o litro de leite no último mes– o diñeiro que precisa para pasar decembro. Cada día será un día máis sen pechar a explotación, unha SAT, que formou hai cinco anos xunto ao seu marido e outro matrimonio mozo da Terra Chá.
Entre os chamados "observadores" tamén estarán a eurodiputada de Flandes Frieda Brepoels e a galesa Jill Evans; o ex portavoz del BNG Xosé Manuel Beiras, a alcaldesa de Bergara (Guipúzcoa) e mesmo dous membros da ilegalizada ANV: Agurne Barrusa e o concelleiro de Laudio Gaizka Amorrortu.
Velaquí a demostración práctica, lonxe de toda caste de ideoloxismos, de como "a fusión das caixas contribúe a conformar a consciencia galega". (Paco Rodríguez, dixit)
Martiño NoriegaUn caso sen remedio
Pasaba pola tardiña o Siñor Cosme a carón dun quinteiro, cando observou que aquel veciño tiña posto, toda dereita, unha galiña enriba do valado e con desesperante insistencia tentaba muxila para tirarlle unha canada de leite. Seguiu andando conturbado pola impresión que lle causara aquela extraña teimosía, cando máis adiante foi bater cunha veciña que, decatándose do seu estado, avisoulle que aquel home virara toliño había algún tempo.
- E por que non o levan á corte da vaca? -preguntou o Siñor Cosme. Tal vez alí se lle pasen eses falsos maxíns.
- Non o pense, -retrucoulle a veciña. Alí atrás xa andou nas cortes do gando á espera de que a ovella puxese un ovo.
- Éche, abofé, un caso sen remedio, besbesellou discretamente o Siñor Cosme.
E con esas, despois de despedirse da señora, seguiu pola congostra vella, porque neste tempo de inverno cae cedo a xiada.
Hoxe o contador da Iniciativa Lexislativa Popular contra o plus dos altos cargos marca 772 días desde o seu ingreso no Parlamento de Galiza. Unha tramitación demorada que ten a súa explicación pola falta de interese das forzas promotoras do sobresoldo (BNG-PSOE) en axilizar os trámites parlamentares para que fose tratada, mentres detentaron a responsabilidade da Xunta no goberno bipartido. Agora os frijoles desatoan o tema porque saben que os outros teñen que ir á defensiva e iso de tapar buracos, estando na oposición, sempre desgasta e, ademáis, permítelles aos actuais gobernantes máis marxe de manobra para continuar en segundo plano o seu proxecto de demolición controlada do país. Pero, os únicos actores non son só o grupo dos 13 (hoxe 12, compre lembralo) da bancada do Hórreo que dirixen Aymerich e o seu parceiro Lobeira. A dirección da CIG actuou de alcaiota e se emprestou a cumprir un papel de colaborador necesario, cando aceptou da dirixencia do BNG o papel de tapa-buracos. Ese tirar as castañas do lume manifestouse cando a central sindical, mália ser a promotora da ILP, tamén se desentendeu do asunto durante o último tramo da lexislatura; lanzou a pedra e agachou a man non fora a ser...
Non sería moito pedir se, en coherencia co proclamado, todos os afectados fixeran de maneira individual, declaración expresa e pública de que non van solicitar o devandito plus, comezando por Anxo Quintana. Sería unha restitución moral aos que os votaron no seu momento, aínda que sexa xa demasiado tarde para evitar o paso da factura que chegará, chegará...
O das caixas é outro exemplo da capacidade de manobra que vén demostrando a UPG para levar a auga ao seu rego poñendo cara de tontuna modestia. Se no mes de agosto Jorquera anunciaba públicamente o apoio á fusión, a dirixencia veuse obrigada a aplacar os seus furores perante as serias observacións sobre a cuestión principal que puxeron sobre a mesa Xavier Vence e Beiras. Tanto ten. Despois da escenificación de Guillerme Vázquez facéndolle a onda a Frijolito (desde ese mesmo instante convertido xa para a historia da autoanemia en "Frijolazo"), quedou patente a habilidade da dirixencia para facer o que lle peta, apropiándose se fai falta dos argumentos dos discrepantes simulando certo consenso, antes de dar o sachazo definitivo.
Con tal pano de fondo, moi escasos ou nulos serán os efectos da socorrida Lei de Caixas presentada por Aymerich no parlamento. (Como non se lembrarían dela cando estaban no goberno da Xunta?). Neste caso, vén á memoria os tempos de cando se lle vendía aos próximos as virtudes dun concurso eólico de nulas consecuencias prácticas para o nacionalismo. Todo dá a impresión dun "déjà vu" ou parafraseando de forma oportunista a Marx, a repetición como farsa dun momento histórico que anteriormente se tiña presentado como traxedia.
Esquerda Unida (EU), unha das demandantes xunto coas asociacións de veciños e a confraría de pescadores (que fan parte do Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol) enviaba un comunicado aos medios esta quinta feira onde "desminte con rotundidade" que a denuncia fose arquivada.
(...)
Neste senso, a formación anunciou que van achegar nova documentación diante da Comisión de Peticións co fin de "apoiar a argumentación presentada" polos 60 colectivos que hai máis dun ano viaxaron até o Parlamento Europeo para presentar a denuncia contra a planta de gas.
Cústame crer que toda esta cantinflada sexa consecuencia dun acordo entre o presidente, o presidente-editor e a UPG no papel de partido-guía do BNG, como expresión torcida dun pacto (secreto/discreto e inconfesábel) con contraprestacións políticas e melloramentos de trato mediático. Paréceme que obedece máis a un mal aínda maior que compromete seriamente o futuro do BNG: a cancelación da política e a imposición do imperio do clixé ideolóxico.
Descarta a fusión como a solución ó problema que atravesan as entidades, derivado da súa participación en procesos especulativos e de alto risco nos mercados internacionais en lugar de prestar o seu apoio ó tecido produtivo, social e cultural de Galicia.
O plus de altos cargos aprobouse en xullo de 2007 co apoio de todos os parlamentarios. Porén, o BNG recoñeceu poucos días despois que fora un erro sacar adiante a iniciativa, o que lle supuxo un enfrontamento co PSdeG e co PPdeG. Meses despois a CIG iniciaba unha recollida de sinaturas que en pouco tempo sumaba arredor de 20 mil apoios. Neste tempo, e logo dunha mobilización iniciada cun artigo publicado en Vieiros por Encarna Otero, daquela directora xeral de Fomento e Calidade da Vivenda, só o BNG lle solicitou aos seus militantes que renunciasen a este plus de altos cargos. En calquera caso, non é posíbel saber polo miúdo o nome de quen o está a cobrar xa que a Xunta négase a facilitar os datos xustificando que a lei de transparencia aplícase aos altos cargos cando están no poder pero non cando xa o deixaron e non teñen responsabilidades políticas.
Hai tempo que o nacionalismo galego está desnortado. Cun mínimo respaldo social -15% e baixando-, fálase cada vez menos de soberanía, en consonancia coa opinión da maioría social do país, porque falar de soberanía e independencia cando para nós, máis pobres que a media do estado, a pertenza ao estado español ofrece saldos económicos positivos, pasaría por asumir esa realidade económica. Como, semella que de xeito bastante realista, isto sería electoralmente unha catástrofe a curto prazo, a táctica política nacionalista orientase a conseguir unha mínima lexitimidade social traballando no parlamento español para conseguir pequenas esmolas económicas a cambio de apoios puntuais ao partido do goberno. Situándose así ao mesmo nivel que calquera outro partido regionalista español. O resultadismo económico conduce a perder a identidade política. Así se vai dilapidando o estatus político herdado do galeguismo histórico. Así se descapitaliza politicamente o país.
Na web oficiosa dos "renovadores" aparece hoxe publicado un longo e frívolo artigo que leva por título "Guillerme ten que dar explicacións". Nel tentan desvear unha suposta trama "La Voz de Galicia"/UPG/Caixa Galiza, que daría para un "culebrón" venezuelano para todo o inverno e o que queda de outono. Collendo de aquí e de alá, non se salva nen o propio Beiras, o cal, no canto de "enfant terrible", como nos teñen acustumado, mesmo, as haxiografías menos proclives ao persoeiro, é presentado como o "ex-neno mimado" de Santiago Rey, nada menos. De Francisco Rodríguez, que non van dicir. A éste critícanlle que aproveite a menor ocasión para poñerse de parte da burguesía autóctona fronte a foránea, co cal, curiosamente os autores están totalmente de acordo, pero sendo como é comunista..., iso resulta inadmisíbel.
Tal mistura de prexuizos anticomunistas con lugares comúns, extraídos de xeito totalmente incoherente do discurso argumetal que os sectores críticos do nacionalismo teñen posto sobre a mesa os últimos anos, resulta patética na boca dos altofalantes de Aymerich e Quintana.
Aínda descoñecendo directamente as causas para o lanzamento de tamaño libelo, a única explicación para tal saída é que os autores leran o post anterior de xGaliZa, e se puxeran a entoar aquela que di "Larga por esa boquiña miña filla, larga, que unha miseria tapa a outra".
"Se temos algo de cobertura é porque fundacións como San Rosendo se adicaron a facer este labor". Eran palabras de Anxo Quintana como vicepresidente da Xunta de Galiza. Homenaxeaba así, ao cura Moure, un vulgar delincuente que se dedicaba a estafar vellas doentes de Alzheimer que caían nas redes da fundación San Rosendo que el mesmo rexía e cuxos centros "asistenciais" eran financiados con axudas públicas.
Agora Aymerich faise o parvo e di que non pediu que lle retirasen ao delincuente a medalla Castelao, malia petición expresa dirixida aos grupos políticos pola propia ultraxada, aducindo que non é cousa do parlamento, xa que o máximo galardón autonómico é outorgado polo goberno da Xunta.
Foi Anxo Quintana, si. O poente na sombra da nova corrente que aínda ten en cartaz o patético numeriño aquel, titulado "O extrañado de a onde foi parar o BNG".
